YaÅŸanan olumsuzlukları inkar etmek ve üzerinde konuÅŸmaktan kaçınmak deÄŸil olumsuzlukları kabul etmek açıkça dile getirmektir mesele… Materyalist felsefenin siyaset sosyolojisi ile yüzleÅŸmek istiyorsak; ben deÄŸil biz olmaktır bütün mesele…
Her bireyin ve her toplumun bir geçmişi vardır.
Eleştirilerimizin yaraları olduğu sürece geçmiş bugün olarak kalır.
Bilim siyaseti, yaşamımıza diyalektik olarak yön verdiği oranda fark etmenin bir ayrıcalığını yaşarız. Emekten yana yolumuz, yol tutarlılığımız, düşlerimiz hatta eylemimiz oldu
Hesaplaşma kavramı üzerinden öncelikle epistemolojik kopuş sorununa değinmek elzemdir.
Burada amaç, yaptıklarımızla ortaya çıkan sonuçlar ve tavır ilişkileridir.
Asıl kaybettiklerimizi sorgulamadan derin derin haksızlıklardan bahsederken, bizi buralara getiren ağır bedellerden çıkan sonuç iliskileridir.
Kendi kendimize çalıp oynadığımız yerlerde, kendi ritmimizle yolumuzu aradık. Kendi kendimize devlet kurduk devlet yıktık.
Ama elele tutamadık, omuz omuza veremedik, yan yana gelemedik. sevgiyi saygıyı paylaşamadık
Bilimsel sosyalizme , diyalektik materyalist felsefeye yönümüzü dönemedik, siyaset sosyolijisinden kaçtık, İslam kültüründen otlandık. Yanlış tarafa döndüğümüz noktalar daha ağır bastı. Hiç bir siyasi değeri olmayan emek düşüncesini tanımlanamayan Ateizme sarıldık ve Allahin yokluğunu tartıştık. İslamla yüzleşmeyi emek sermeye çelişkisi üzerinden değil allahın varlığı yokluğu tartışmasına indirgedik. Siyaset bilimi ve Aydınlanmanın yolunu açamadık. Kendimizle barışık olamadık, kendi aramızda sevgiyi saygıyı ve yoldaşlığı geliştiremedik.Birbirimizle uğraştık. Mutlak doğru benim partimin kavgasına tutuştuk. Pekin, Moskova, Tiran ayrıntısıyla birbirimize düştük. Bilmek istediğimiz varmak istedigimiz düşlerimizden koptuk.
Devrimci önderlerin cenaze işlemleri islami usullere göre yapılıyor ve islamın cihat bayraklarıyla uğurlanıyordu. İmamın-hocanın vaazları yol gösteriyordu. Ölen devrimcilerin kıblesi camilerdi.
Hiç dinmeyen sorunlar, hep derinleÅŸen kavgalar…
Yaşamımız kişisel kimlik ve benlik arasında sıkı bir ilişki sıkı bir bağ vardır görüşüne katılırım.
Yaşamla kurduğumuz ilişkinin ve bağın bugünü ve yarını konusunda önemli bir ayrıntıdır diye de düşünüyorum
Sadece kendi çevremize baksak etrafımızdaki kimliksizlikten ve benlikten geçilmez ama biz hep ötekilerinin kimliksizliğini görmek istedik.
Büyük laflar ettik, gözlerimizi ve kulaklarımızı büyük bir rüyanın başlangıcı şeylerle doldurduk. İçimizdikiler eşitlik-adalet-özgürlük dedikçe kendimizden geçtik ama şunu soramadık; peki biz dediklerimizi yapıyor muyuz, yaşıyor muyuz? Uyguluyor muyuz diye birbirimize sorabildik mi? soramadık.
Çünkü olumsuzluklarımızı benliğimizi içimizde değil; hep başkalarında aradık.
Toplumsal geliÅŸmeleri, emek sermaye çeliÅŸkisini kollektif bir ÅŸekilde tartışamadan söz yetki ve kararı ben mekanizmasına teslim edilmesi gibi bir sonuç yaratıldı. Bunun etki ve sonuçları nasıl bir sonuç verdi. Görülmüştür…
Eksiklikler, olumsuzluklar, yanlışlıklar, iç kavgalar ve sorunlar vb topluca mahkum etmek değil, normallestiren hatta meşrulaştırmak yoluna gidildiği de görülmüştür.
Örgüt içinde devrimci öldürme emri karşılık bulması ve hemen cinayet makinesinin devreye girmesi sonucu devrimci katilliğine ses çıkarılmiyordu .
Peki siyaset neye yarar?
Kariyerist iliskilerle yüklü bir geçmişin etkilerini tanımlamak gerekir. Hayatta kalanlarda ve yaşamlarını kaybedenlerin yakınlarında ağır tramvaylara neden oldular. Beklentim ve dileğim, bir gün mutlaka özellikle 1974 sonrası cevaevinden çıkan kariyeristlerin özeleştiri, sorgulama, yüzleşme yazılarını görmek ve okumak istiyorum. Gerçekten devrimci ahlak ve devrimci tavır da samimi olanlaradır bu önerim.
YaÅŸanan olumsuzlukları inkar etmek ve üzerinde konuÅŸmaktan kaçınmak deÄŸil olumsuzlukları kabul etmek açıkça dile getirmektir mesele. Acı öyle büyüktür ki…bir ÅŸekilde görmemezlikten gelindi. Oysa acı; devrimci kimliÄŸin temellerini zedelemiÅŸtir.
Her insanın her toplumun bir geçmişi vardır. Evden aldığımız kültürden tutalım egemenlerden aldığımız kültüre kadar bu kültürler yaşamımıza yön verdi. Toplumsal olarak kimlik ve benlik deneyimleri çok etkili oldu. Bunların materyalist dünya görüşüne değişim ve dönüşmesi de kolay olmamaktadır.
Oysa, Özür dilemenin değerini, etkilerini ve sonuçlarını yazamadık, konuşamadık.
Ne yapmak istedik ve neler yaptık?
Emek sermaye çeliÅŸkisini ne kadar iÅŸleyebildik. EÅŸitlik adalet düşlerimi ne kadar yasama geçirebildik? Toplumsal sorunları ne kadar irdeyebildik? Siyaset bilimini kendi iliÅŸkilerimizde göstermeden, bulunduÄŸumuz kurumlarda, çalıştığımız alanlarda yaratmadan neyin devrimciliÄŸi oldu, olur? Sevgimizi, saygımızı, dostluÄŸumuzu, yoldaÅŸlımızı yaÅŸama geçirmede olumlu bir geliÅŸme olumlu bir farklılık yoksa yaÅŸamımızı deÄŸiÅŸtirmeyi baÅŸarabilir miyiz?…
Materyalist felsefenin siyaset sosyolojisi ile yüzleşmek istiyorsak; ben değil biz olmaktır bütün mesele.
Bilmek isteyen yola çıkar.