Tüm dünyada üzerine ölü toprağı serilen Sol bir kez daha ÅŸaÅŸkınlık içerisinde 1 Mayıs’ı kutlayacak. Neyin ne olduÄŸunu kimsenin bilmediÄŸi bir karmaÅŸa ve kargaÅŸalıkta.
Ä°ki yıl önce dile getirilse “çok film seyretmiÅŸsin” karşılığını alabilecek distopik bir atmosferin habercisi bir virüsün gölgesinde baÅŸkaldırı ve coÅŸkunun timsali 1 Mayıs’ı isyanın kaldırımları yerine buruk bir hüzün içerisinde sınırlı ve kısıtlı imkanlarla kutlayacağız. Tüm dünya bir kapana kısılmış durumda. Labirent analojisi ilk defa tüm gerçekliÄŸiyle karşımıza dikiliyor. Çıkış belirsizliÄŸine raÄŸmen 1 Mayıs, bir nebze de olsa, bir gün de olsa, evlerin ve apartmanların balkonlarında kutlanmak zorunda kalınsa da umudun meÅŸalesini her sene taşımayı sürdürüyor.
Zengin ve yoksul arasındaki makasın tarihin hiçbir döneminde görülmediÄŸi kadar açıldığı ve ÅŸu salgın günlerinin kaotik atmosferinde zenginlerin servetlerine servet kattıkları bir ortamda ulus-devletler ve onların sözde “bağımsız” merkez bankaları işçi sınıfına sadak dağıtırlarken, bastıkları karşılıksız paralar ile tahvil piyasalarını ve borsaları paraya boÄŸarak finans aristokrasinin lümpenlerini sevindiriyorlar. Gasp edilen toplumsal servetin altında kalanlar ise en alttakiler oluyor. Din ve milliyetçilik ile karınları doyurulan en alttakiler!
Tüm dünyada üzerine ölü toprağı serilen Sol bir kez daha ÅŸaÅŸkınlık içerisinde 1 Mayıs’ı kutlayacak. Neyin ne olduÄŸunu kimsenin bilmediÄŸi bir karmaÅŸa ve kargaÅŸalıkta. Meçhul bir virüs, çaresizliÄŸin altında gün geçtikçe insanlığı kuÅŸatarak allak bullak ediyor. Ve tüm bu musibet içinde insanlar yollarını bulmakta zorlanıyorlar, ekonomik çıkarlar insani deÄŸerler karşısında galebe çalıyor ve insanlık, tarihin pek çok döneminde olduÄŸu gibi, bir kez daha ezen seçkinlerin ve onun politik uÅŸaklarının prangası altında yalpalamaya devam ediyor.
Oysa,
tarihte umutsuzluÄŸun her yeri kapladığı bir anda ölü toprağı serpilmiÅŸ umudun üstünü aralayanlar her zaman ezilenler oldu. En umutsuz yerlerde umudun kapısını ardına kadar açanlar hep ezilenler oldu. Kimi zaman Paris’in sokaklarında, kimi zaman Chicago’nun Haymarket Meydanı’nda, kimi zaman 1917 Åžubat’ının St. Petersburg’unda, kimi zaman Fatsa’nın çamurlu yollarında, kimi zaman Sefaköy SöğütlüçeÅŸme’nin kaldırımlarında umut ışığını yakanlar hep onlar oldu.
Toplumun tüm ezilenleri, yoksulları ve baldırı çıplakları, toplumun bir araya gelmesi imkânsız görünen tüm kimlikleri devrim bayrağı altında kimi zaman “tarihin lokomotifi” kimi zaman da “tarihin imdat freni” oldular.
Ve her 1 Mayıs’ta tarihin o lokomotifinde o imdat freninin çekilmesini umudumuzu yitirmeden bekliyoruz. Ve her 1 Mayıs’larda bekleyeceÄŸiz…
1 MAYIS İŞÇİNİN EMEKÇİNİN BAYRAMI
DEVRÄ°MÄ°N ÅžANLI YOLUNDA Ä°LERLEYENLERÄ°N BAYRAMI
Mustafa Kumanova – 29.04.2021